Το Χρέος της Ελλάδας, τα Μνημόνια και η Πορεία στην Ανάπτυξη

Το χρέος της Ελλάδας αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θέματα παγκοσμίως, ως προς την οικονομία. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι η Ελλάδα ανέκαθεν είχε οικονομικό πρόβλημα και δανειζόταν από άλλες μεγάλες δυνάμεις. Ωστόσο, ο τοκισμός και η υπερχρέωση οδηγούσαν σε αδυναμία πληρωμής κι έτσι τα δάνεια ανέβαιναν σε συνολικό ποσό. Μέσα σε πολλά χρόνια, η Ελλάδα βρέθηκε να χρωστά υπέρογκα ποσά και να μην είναι σε θέση να τα ξεπληρώσει.

Φυσικά και η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα που χρωστά. Αντιθέτως, ακόμη και μεγαθήρια της παγκόσμιας οικονομίας βρίσκονται στην ίδια ή και σε χειρότερη μοίρα, αναφορικά με τα ποσά που χρωστούν. Όμως μία μεγάλη διαφορά έγκειται στα αποθέματα χρημάτων και χρυσού που υπάρχουν σε κάθε χώρα. Επίσης, οι μεγάλες οικονομίες έχουν τη δυνατότητα να παράγουν χρήματα και να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές απαιτήσεις του δανεισμού. Η Ελλάδα από την άλλη μεριά υπήρξε πάντοτε εσωστρεφής ως προς την παραγωγή κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη της απαιτούμενης ανάπτυξης της οικονομίας.

Τα διάφορα Μνημόνια που έχουν υπογραφεί έως τώρα για την Ελλάδα έχουν ως στόχο τους τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, ώστε ο δανεισμός να μετατραπεί σε μία υγιή συμπεριφορά και να μην παραμείνει ατέρμονος ως προς τη λήξη του. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται επανεκκίνηση, κανείς δε διαφωνεί σε αυτό. Ωστόσο, όλα τα Μνημόνια φαίνεται να συμφωνούν στο ότι η μείωση των δαπανών πρέπει να αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά της αναστύλωσης της οικονομίας. Κάτι τέτοιο όμως φαντάζει ως σχήμα οξύμωρο.

Πιο συγκεκριμένα, εάν η οικονομία συρρικνωθεί μέσα από την αντίστοιχη μείωση των μισθών και των συντάξεων, τότε η απαιτούμενη ένεση στην αγορά δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Όσο κι αν μειώνονται τα έξοδα, χωρίς παράλληλη αύξηση των εσόδων δεν είναι δυνατή η άνθιση της ελληνικής οικονομίας. Παρ’ όλα τα εμπόδια που συναντά αυτή η προσπάθεια της οικονομικής ανάπτυξης στην Ελλάδα, είναι αυτονόητο ότι το συμμάζεμα των οικονομικών και ιδιαίτερα των δαπανών στο δημόσιο τομέα είναι θεμιτό.

Αρκετές ακόμη χώρες της Ευρώπης αλλά και του κόσμου έχουν υποφέρει από τα Μνημόνια και τις συμφωνίες με τους οικονομικούς εταίρους. Όμως, είναι σημαντικό να αναφερθεί η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, όπως και η Κύπρος ως παραδείγματα χωρών που συνεργάστηκαν και κατάφεραν να βγουν από την κρίση σε εύλογο χρονικό διάστημα. Κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, στην περίπτωση της Ελλάδας.

Οι προσπάθειες ανάκαμψης της οικονομίας είναι συνεχείς. Μέτρα λαμβάνονται και αξιολογούνται, έτσι ώστε να μπορέσει η τοπική οικονομία να αναπτυχθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Γι’ αυτό το λόγο και οι αγορές δεν έχουν επιτρέψει ακόμη στην Ελλάδα να δανείζεται με το συμβατικό επιτόκιο, αλλά με χαμηλότερους τόκους που μπορεί να αντέξει. Μέσα στα επόμενα χρόνια, ωστόσο, διαφαίνεται η ανάπτυξη και η εξέλιξη προς τα πάνω της ελληνικής οικονομίας.

Με τις σωστές πολιτικές και με προσοχή στην παραμικρή λεπτομέρεια, είναι αναπόφευκτη η επιτυχία του προγράμματος. Ακόμη κι αν οι θυσίες των πολιτών είναι εξαιρετικά δυσβάστακτες, το τελικό αποτέλεσμα σίγουρα θα αποζημιώσει τη χώρα και τους πολίτες με τον καλύτερο τρόπο και χωρίς επιπρόσθετες δυσκολίες.

  • |